ఇప్పటికైనా నోరు విప్పండి బాస్!

చెన్నై నుంచి హైదరాబాద్ వస్తోన్న ఓ ప్రైవేట్ ట్రావెల్స్ కు చెందిన బస్సులో ఫైర్ యాక్సిడెంట్ అయ్యింది. బస్సు కాలి బూడిదైంది... పొద్దున్న టీవీ పెట్టగానే ఇదే వార్త. అందరికీ ఒక్కసారిగా పాలెం బస్సు ప్రమాదం గుర్తొచ్చేసింది. ప్రభుత్వం పట్టించుకోవడం లేదు, ప్రైవేటు ట్రావెల్స్ వాళ్లను అదుపు చేయడం లేదు, అందుకే ప్రమాదాలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి అంటూ అన్ని వెబ్ సైట్లలోనూ, వార్తా చానెళ్లలోనూ చెప్పుకొస్తున్నారు. ప్రభుత్వం తమ బస్సులనే పట్టించుకోవడం లేదు. ఇక ప్రైవేటు బస్సులనేం పట్టించుకుంటుంది!
మొన్న నేను శెలవులకు అమలాపురం వెళ్లాను. తిరిగి రావడానికి ప్రైవేటు బస్సు ఎక్కడం ఇష్టం లేక ఆర్టీసీ బస్సు ఎక్కాను. డ్రైవర్ వెనుకగా ఉండే వరుసలో మొదటి సీటు నాది. పక్కనే ఉన్న సింగిల్ సీటులో ఓ వ్యక్తి కూర్చున్నాడు. అతడు రాగానే మందు వాసన గుప్పుమంది. ముసలోడు, తాగి ఉంటాడులే అని పట్టించుకోలేదు. బస్సు బయలుదేరి, లైట్లు ఆర్పిన తర్వాత వాడు చేస్తోన్న పని చూసి మతి పోయింది నాకు. చక్కగా ఓ గ్లాసు తీసి, సీసాలోంచి మందు గ్లాసులోకి ఒంపుకుని, వాటర్ ప్యాకెట్ చింపి నీళ్లు కలుపుకుని మరీ తాగుతున్నాడు. మధ్యమధ్యలో వాగుతున్నాడు కూడా. ఎవరూ గుండె గుభేల్ మంది. తాగుబోతువాడు ఎప్పుడెలా ప్రవర్తిస్తాడో ఎవరికి తెలుసు? అందుకే తర్వాతి స్టాప్ వచ్చేవరకూ ఆగి, అక్కడ బస్ ఆగినప్పుడు డ్రైవర్ కు విషయం చెప్పాను. అతణ్ని దింపేయమని చెప్పాను. కానీ డ్రైవర్ దింపలేదు. ఎందుకంటే వాడు రిజర్వేషన్ చేయించుకోలేదు. సీటు ఖాళీ ఉంది కదా అని డ్రైవర్ ఆ సీటును అతనికి అమ్మేశాడు. నాకు తెలిసి ఆ డబ్బులు అతనికే మిగులుతాయి. దిగమంటే అతడు డబ్బులు తిరిగివ్వమంటున్నాడు, ఎలా ఇస్తాను, ఇక తాగడులెండి అని నాకే సర్దిచెప్పాడు తప్ప వాడిని దింపలేదు. అతనీ మాటలు మాట్లాడుతున్నప్పుడు నేను గమనించిందేమిటంటే... అతడూ తాగి ఉన్నాడు. అనుమతి లేకపోయినా లగేజీ వేసుకోవడం, కరెంటు తీగలకు తగిలేలా బస్సుల మీద పెద్ద పెద్ద మూటలు ఎక్కించుకోవడం, డబ్బుకు ఆశపడి సీట్లు లేకపోయినా ఇనుప కుర్చీలు వేసి మరీ జనాన్ని కూర్చోబెట్టుకోవడం, తాగి నడపడం వంటి తప్పులు ప్రైవేటు బస్సులే కాదు, ఆర్టీసీ బస్సుల విషయంలో కూడా జరుగుతోంది. దానికి కారణం ఎవరో కాదు... మనమే.
ఆ రోజు జరిగిన మొత్తం వ్యవహారంలో నాకు ఆ తాగినవాడి మీద, డ్రైవర్ మీద కంటే చుట్టూ ఉన్నవాళ్లమీద కోపమొచ్చింది. నేను కోప్పడుతున్నా, ఇదేం అన్యాయం అని నిలదీస్తున్నా ఒక్కరు కూడా నాతో గొంతు కలపలేదు. చాలామంది యువకులు ఉన్నారు. వాళ్లు కూడా పట్టించుకోలేదు. నేను తాగాను, అయితే ఏంటి, నిన్నేమైనా చేశానా అని ఆ తాగుబోతు నామీదే అరుస్తున్నా ఒక్కరూ నోరు మెదపలేదు. నాకు చాలా ఆశ్చర్యమేసింది. ఎంతసేపూ ప్రభుత్వం సరిగ్గా లేదు అని లెక్చర్లు ఇస్తాం తప్పితే, సరిగ్గా లేనప్పుడు ఎవరు ప్రశ్నిస్తున్నాం! అడిగితే అవతలివాడు తిరగబడతాడేమోనని భయం. అందుకే మనకెందుకొచ్చిన గొడవ అని వదిలేస్తారు. ఆరోజు వాడి తాగిన మత్తులో నిజంగానే ఏదైనా రాద్దాంతం చేసివుంటే? ఏ ప్రమాదానికో కారకుడై ఉంటే? ఇవాళ జరిగిన బస్సు ప్రమాదానికి కారణం బస్సులో ప్రమాదకరమైన వస్తువులను తీసుకెళ్లడమేనని ప్రయాణీకులు చెప్పారు. మరి అలాంటి వాటిని ఎక్కిస్తున్నప్పుడు వాళ్లు ఎందుకు అడ్డుకోలేదు? ఎవరూ అడ్డుకోరు. ఇదేం పని అని అడగరు. ఏదైనా జరిగిన తర్వాత చింతిస్తారు.
కనీసం అప్పుడప్పుడైనా నోరు విప్పండి బాస్. తప్పు చేసేవాడిని ఏంట్రా నువ్వు చేస్తున్న పని అని ఒక్కసారి ప్రశ్నించండి. అలా అడగకే ప్రతివాడూ మనకు కీడు చేస్తున్నాడు. మోసం చేస్తున్నాడు. బాధ పెడుతున్నాడు. ఇంకా చెప్పాలంటే మనల్ని లోకువ చేస్తున్నాడు. రూపాయి తక్కువైతే టిక్కెట్ ఇవ్వను బస్సు దిగమని చెప్పే కండక్టర్... మనకు రూపాయి ఇవ్వాల్సి వస్తే చిల్లర లేదు ఏం చేయమంటావ్ అంటూ అరుస్తాడు. మనం ఎక్కకపోతే బతుకు గడవని ఆటోడ్రైవర్... వాడి స్థాయి ఏంటో మర్చిపోయి మన అక్కల్నీ చెల్లెళ్లనీ చూసి విజిలేస్తుంటాడు. షాపువాడు తాను ఇచ్చింది మూసుకుని తీసుకోమంటున్నాడు. నచ్చకపోతే పొమ్మంటున్నాడు. ఇవన్నీ మనం అన్యాయాన్ని ప్రశ్నించకపోవడం వల్లే. తప్పు చేసినవాడిని నిలదీయకపోవడం వల్లే. మనం ఒక్కరం మాట్లాడటం వల్ల సమాజం మారిపోకపోవచ్చు. కానీ కనీసం ఒక్కడైనా భయపడి తప్పు చేయడానికి వెనక్కి తగ్గితే చాలు. మనల్ని చూసి మరొక్కరు చెడును ప్రశ్నించేందుకు ముందుకొస్తే చాలు. ఆ ఒక్కరూ ఒక్కరూ కలిసి వందలు, వేలు, లక్షలు అవుతారు. కొన్ని తప్పులనైనా జరగకుండా ఆపగలుగుతారు.

అందరూ ఈమెలా ఉంటే...

జీవితం కొందరికి పూల పాన్పులా ఉంటుంది. కొందరికి ముళ్ల బాటలా ఉంటుంది. కానీ ముళ్లను కూడా పూలుగా మార్చుకోవడం కొందరికే సాధ్యమవుతుంది. శ్వేతా కట్టి దాన్నిసాధించింది. ఆమె బాల్యం గురించి చదివినప్పుడు చాలా బాధనిపించింది. కానీ ఆమె తర్వాత వేసిన అడుగుల గురించి తెలుసుకున్నాక ఆమె అంటే ఇష్టం కలిగింది. గౌరవం పెరిగింది. అందరు అమ్మాయిలూ శ్వేతలా ఆలోచిస్తే, ఈ లోకంలో ఏ అమ్మాయీ నిస్సహాయురాలిగా మిగిలిపోదేమో అనిపించింది. అందుకే ఆమె కథను అందరిచీ చెప్పాలనుకున్నాను. ఆమె గురించి సాక్షి ఫ్యామిలీ పేజీలో ఆర్టికల్ రాశాను. మీరు చదివే ఉంటారు. ఒకవేళ చదవకపోతే ఇప్పుడైనా ఓసారి చదవండి...

మహా నటుడు

నట శేఖరుడితో మాటా మంతీ

ఇంటర్వ్యూ కోసం కృష్ణ గారింటికి వెళ్ళాను. పాల నురుగులాంటి తెల్లని పంచె, చొక్కాతో హుందాగా నడచుకుంటూ వచ్చారాయన. నవ్వుతూ పలకరించారు. నవ్వుతూనే అన్ని ప్రశ్నలకూ సమాధానం చెప్పారు. 

ఆయనతో మాటా మంతీ ఆనందంగా సాగిపోయింది.

హెల్త్ ఈజ్ వెల్త్

ఆరోగ్యమే మహాభాగ్యం అన్నరు కదా... మనందరికీ ఆ మహాభాగ్యం దక్కాలని ఎప్పుడో రాసిన ఇవన్నీ పోస్ట్ చేశాను. చదవండి. ఆరోగ్యంగా ఆనందంగా వుండండి. రేపు మరికొన్ని పోస్ట్ చేస్తా.

ఆనవాళ్ళు మరవొద్దంటున్న ఓనమాలు

ఆఫీసు పనుల్లో పడిపోయి ఈమధ్య బ్లాగులో రెండు ముక్కలు రాయడానిక్కూదా సమయం కేటాయించలేకపోతున్నా. ఆ మధ్య ఓనమాలు సినిమా చూసినప్పటినుంచి నా ఫీలింగ్స్ అందరితో పంచుకుందామనుకుంటూనే వున్నా. అది ఇప్పటికి అయ్యింది.

                    ఓనమాలు సినిమాకి మాటలు రాసింది మా సాక్షి ఫ్యామిలీ హెడ్ ఖదీర్ గారు కావటంతో విడుదలకు ముందే సినిమా చూసే అవకాశం మా స్టాఫ్ అందరికీ దొరికింది. ఎప్పుడూ ఎవరు ఎక్కడికి పిలిచినా వెళ్ళని నేను కూడా వెళ్ళాను. దానికి కారణం అదో వైవిధ్యమైన సినిమా అని తెలియడమే. అసలు ఆ పేరే చెబుతోంది ఆ సినిమా ప్రత్యేకమైనదని .

                    భార్య చివరి కోరిక మేరకు కొడుకు దగ్గర వుండటానికి అమెరికా వెళ్ళిన నారాయణరావు మాస్టారు త్న్ మనసును  మాత్రం తన వూరిలోనే వదిలేస్తాడు. తనకు ఒక గుర్తింపుని, తనకంటూ కొన్ని బంధాలని, ఎన్నెన్నో జ్ఞాపకాలని ఇచ్చిన తన ప్రియమైన గ్రామాన్ని తలచుకుని ప్రతిక్షణం కుమిలిపోతుంటాడు. ఎన్నిసార్లు అడిగినా కొడుకు, కొడలు తనని వూరికి పంపించకపోవటంతో మనవల సాయంతో ఇండియాకి వచ్చేస్తాడు. విషయం తెలిసిన కొడుకు తండ్రిని వూరికి చేర్చడానికి ఒక ట్యాక్సీని యేర్పాటు చేస్తాడు. ఆ డ్రైవరుతో కబుర్లు చెబుతూ, గత జ్ఞాపకాలను నెమరు వేసుకుంటూ వూరికి ప్రయాణమవుతాడు  నారాయణరావు.   

                   ఎంతో సంతోషంగా వూళ్ళోకి అడుగుపెట్టిన నారాయణరావు హతాశుడవుతాడు. అది తన వూరేనా అని ఆశ్చర్యపోతాడు. పచ్చగా కళకళలాడే వూరు వెలవెలబోతుంటుంది. సందడి సందడిగా వుండే రోడ్లన్నీ నిర్మానుష్యంగా మారిపోయాయి. ఆప్యాయతలకి, అనురాగాలకి నిలయమైన గ్రామంలో మనుషులు కనీసం ఒకరినొకరు పలకరించుకోకుండా టీవీలకు అతుక్కుపోయారు. పచ్చని పొలాలతో, పంట చేలతో అలరారే అక్కడ ఆకలి చావులు చూసి నారాయణరావు అల్లాడిపోతాడు. ఎవరికి వారు రెక్కలొచ్చిన పక్షుల్లా పట్టణాలకు ఎగిరిపోయి పుట్టి పెరిగిన వూరిని మర్చిపోవటం ఆ ముసలి మాస్టారు తల్లడిల్లిపోతాడు. ఎలాగైనా తన వూరికి పూర్వ వైభవాన్ని తీసుకు రావాలని నిర్ణయించుకుంటాడు. అందుకోసం ఆయన ఎమి చేసాడన్నదే కథ.   

             ఇలా చెప్పుకుంటే ఏముందా కథలో అనిపిస్తుంది. సినిమా చూస్తే మాత్రం చలించని గుండె వుండదు, తడవని కన్ను వుండదు. అంత అద్భుతంగా తెరకెక్కించారు దర్శకుడు క్రాంతిమాధవ్. వర్తమానం నుంచి గతానికి, మళ్ళీ గతం నుంచి వర్తమానానికీ కథను నడిపించిన తీరును మెచ్చుకోకుండా వుండలేం. నారాయణరావు మాస్టారిగా రాజేంద్ర ప్రసాద్ నటన అమోఘం. భార్య కల్యాణి, తన విద్యార్థి చనిపోయిన సన్నివేశాల్లో ఆయన నటన చూసి ఏడవని ప్రేక్షకుడు వుండడని నిస్సందేహంగా చెప్పగలను. అలాగే ట్యాక్సీ డ్రైవర్ ఎర్రమంజిల్ గా రఘుబాబు కూడా అద్భుతంగా నటించాడు. మిగిలిన వాళ్ళంతా తమ తమ పాత్రలకు న్యాయం చేశారు. కాకపోతే హీరోయిన్ కల్యాణి మరీ లావుగా వుంది.     

            అన్నిటికంటే ప్రధానంగా చెప్పుకోవాల్సింది పాటలు, మాటల గురించి. కోటి సంగీతం ద్రుశ్యాలకు మరింత అందాన్ని తెచ్చింది. ఆయన కట్టిన బాణీలకు సిరివెన్నెల సమకూర్చిన సాహిత్యం మనసులని తడుముతుంది. ముఖ్యంగా... పిల్లలూ బాగున్నారా పాట వింటే వున్నపళంగా వెళ్ళి మన వూరిలో వాలిపోవాలనిపిస్తుంది. అంత టచింగ్ గా వుంది. 

         ఇక ఖదీర్ గారు రాసిన మాటల గురించి చెప్పటానికి నాకు వచ్చిన మాటలు చాలవు. అంత బాగా రాశారాయన. సాధరణంగా మనకు తెలిసినవారు ఒక పని చేశారంటే అది ఎలా వుందో చూడాలన్న వుత్సుకత వుంటుంది మనకు. సినిమా చూసేముందు నాకూ అలాగే వుంది. చూసాక మాత్రం, నాకు మాటలే కరువయ్యాయి. ఆయనకు హ్యాట్సాఫ్ చెప్పకుండా వుండలేకపోయాను. ప్రతి మాటా మన అలోచనా విధానంపై ప్రభావం చూపిస్తుంది. భావోద్వేగాల సుడిలో తోసి వుక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంది.    

         అయితే దయ్యం సినిమాలు లేదంటే వయొలెన్స్ తో వాయించేసే సినిమాలు. కొనాళ్ళుగా ఇవే మనకు దిక్కయ్యాయి. మిగిలిన వాళ్ళ సంగతి నాకు తెలియదు కానీ, తీసిన కథలే తిప్పి తిప్పి తీస్తుంటే నాకు మాత్రం చూడలేక కళ్ళు పేలిపోతున్నాయి. సినిమాలంటే పడి చచ్చే నేను, ఏదైనా సినిమా ఫ్లాపయ్యిందని చెబితే ఎందుకు ఫ్లాపయ్యిందో తెలుసుకుందామని ఆ సినిమాకి వెళ్ళి చూసె నేను  చిరాకు పుట్టి కొన్నాళ్ళుగ సినిమాలు చూడటమే మానేశాను. అలాంటి సమయంలో వచ్చింది ఓనమాలు. చచ్చిపోతున్న నా సినిమా ఆసక్తిని మళ్ళీ తట్టి లేపింది. చాలా చాలా నచ్చేసింది. మీరు కుడా తప్పకుందా చూడండి. లేదంటే ఒక మంచి సినిమాని అవమానించినవాళ్ళమవుతాం. మరో మంచి సినిమా తీయలనుకునే దర్శకుడి జిజ్ఞాశను చంపేసిన వాళ్ళమవుతాం. ప్లీజ్... ఒక్కసారి చూడండి. నచ్చితే ఒక అద్భుతమైన అనుభూతిని సొంతం చేసుకుంటారు. లేదంటే మీరు నష్టపోయేదేమీ లేదు కదా... టికెట్ డబ్బులు తప్ప.       

తాప్సీ ఇంటర్వ్యూ

సాక్షి ఫ్యామిలీలో వచ్చిన తాప్సీ ఇంటర్వ్యూ

గజల్ మూగబోయింది!

నిన్న మధ్యాహ్నం ఆఫీసులో ఒక వార్త విన్నాను... ఒక ఉద్యోగి హఠాత్తుగా బ్రెయిన్ హేమరేజ్ తో చనిపోయారని. చాలా బాధ కలిగింది. ఆయన చాలా మంచి వ్యక్తి. చిన్న వయసులోనే ఆయనలా మరణించడం నన్ను కలవరపెట్టింది. ఆ మూడ్ లోనే ఇంటికి చేరాను. కాస్త మూడ్ మారుతుందని టీవీ పెట్టాను. మళ్ళీ ఇంకో విషాద వార్త. నా అభిమాన గాయకుడు, గజల్ కు ప్రాణం పోసిన మహానుభావుడు జగ్జీత్ సింగ్ చనిపోయారు. ఒక్క క్షణం మనసు రెపరెపలాడింది. ఎప్పుడు మనసు కాస్త బాగోకపోయినా ఆయన పాటలు వింటూ నన్ను, నా సమస్యలనూ మర్చిపోవటం నాకు అలవాటు. కాని ఇప్పుడు ఆయన పోయారన్న బాధను ఏమి చేసి పోగొట్టుకొవాలో అర్ధం కాలేదు. తుం ఇత్నాజొ ముస్కురా రహే హో అంటూ మంద్రంగా సాగిపోయె ఆ గానం ఇక వినిపించదు, బడీ నాజుక్ హై యె మంజిల్ అంటూ మధురంగా పాడిన ఆ స్వరం ఇక పలకదు.   

          తుమ్ ఇత్నా జో ముస్కురా రహే హో , బడీ నాజుక్ హై యె మంజిల్ ,  కహీ దూర్ జబ్ దిన్ ఢల్ జాయే, కాగజ్ కీ కష్టీ, కభీ ఆసూ కభీ కుషీ, తూ నహీ తో జిందగీ మే... చెప్పుకుంటూ పోతే ఆయన ప్రతి పాటా గుండెను తడుతుంది. ఆర్తిగా తడుముతుంది.

                 ఆహ్లాదకరమైన సంగీతంతో నాలాంటి ఎందరి మనసులకో శాంతి కలిగించిన ఆ మహా గాయకుడి ఆత్మకు శాంతి చేకూర్చమని దేవుడిని ప్రార్ధిస్తున్నాను.

కాదేదీ కళకు అనర్హం

 కళాత్మక దృష్టి ఉండాలే కాని దేనితోనైనా కళాఖండాన్ని సృష్టించవచ్చు అని వీటిని చూసాక అర్ధమయ్యింది. ఒక చాకుల తయారీ కంపెనీ తమ ప్రకటనల్లో భాగంగా వీటిని చేయించిందట! ఎవరు వీటిని చెక్కారో తెలియదు కాని, ఆ కళాకారుడికి హాట్సాఫ్!

 

 వీటిని చూసాక నేను కూడా ఒక కళాఖండాన్ని సృష్టిద్దామని ట్రై చేసాను. మరీ అంత అందంగా కాకపోయినా ఒక మాదిరిగానైనా వస్తుందని అనుకున్నాను. అంత సీన్ లేదని త్వరగానే అర్థం చేసుకున్నాను. చేతులపై కత్తి గాట్లు, పాడైపోయిన పండ్లు చూసాక నా ప్రయత్నాన్ని విరమించుకోక తప్పలేదు.

అయ్యో పాపం!

ఆ మధ్య ఒకసారి ఏదో వెబ్ సైట్ లో  కొంతమంది గురించి చదివాను. వాళ్ళు ప్రపంచంలోనే అత్యంత దురదృష్ట వంతులంట!  అయ్యో పాపం అనిపించింది. రాసిపెట్టి వుంటే మనిషిని దురదృష్టం ఎంతగా వెంటాడుతుందో కదా అనుకున్నాను. బహుశా వాళ్ళ గురించి చదివితే మీకూ అలాగే అనిపిస్తుందేమో. ఇదిగో... వీళ్ళే వాళ్ళు.

ఇవి చదివాక నాలాగే మీక్కూడా అయ్యో పాపం అనిపించింది కదూ!

ఎంత ట్రాజెడీయో!

(సాక్షి ఫండే లో రాసిన ఆర్టికల్) 

అమ్మో సినిమానా?

ఈ మధ్య వస్తున్న సినిమాలను చూస్తుంటే, సినిమాకి వీరాభిమానినైన నాక్కూడా భయమేస్తోంది. అందరూ చెత్త సినిమా అని చెప్పినా, అంత చెత్తగా ఎందుకుందో చూడాలనుకునే రకం నేను. అలాంటి నాకే కొన్ని సినిమాలు దడ పుట్టించాయి. బయటికి పరుగెత్తించాయి. ఆ వ్యధను కాస్త మీకూ పంచుదామనిపించి బ్లాగు ఓపెన్ చేశా.

         అసలు ఈ సంవత్సరం నా సినిమా కష్టాలు పరమ వీర చక్రతో మొదలయ్యాయి. బాలకృష్ణ అంటే నాకు ఇష్టం. కాని ఆయన డైలాగులు ఎంత బాగా చెప్పగలరో చూడటానికే సినిమా చూడమంటే... నా వల్ల కాదు. తర్వాత మిరపకాయ్. బ్లాకు లో టికెట్ కొనుక్కుని వెళ్ళినందుకు కడుపు మండిపోయింది. ఒక ఇంటలిజెన్స్ ఆఫీసర్ ప్రవర్తనను మన తెలుగు సినిమాలో మాత్రమే అంత చీప్ గా చూపించగలరు. అనగనగా ఒక ధీరుడు... ఆయన ధీరుడే. కాని ఏ సినిమా పడితే ఆ సినిమా చూసి తట్టుకునేంత ధీరులం మనం కాదు కదా? ఆ సినిమాలో రవిబాబు హీరో కళ్ళు పొడిచేస్తాడు. అయిన అతడి కళ్ళు అందంగా చక్కగా వుంటాయి. చూపు మాత్రమే పోతుంది. అదెలాగో నాకెంతకీ అర్ధం కాలేదు. వాంటెడ్... ఎవరు ఎవరికి వాంటెడ్ అన్నది  తెలీదు కానీ ప్రేక్షకులకు మాత్రం ఆ సినిమా  అన్ వాంటెడ్.  ఇక వర్మ గారు చాలా కాన్ఫిడెంట్ గా మన మీదకు వదిలిన చిత్రం కధ స్క్రీన్ ప్లే దర్సకత్వం అప్పలరాజు. పాపం స్క్రీన్ ప్లే, దర్సకత్వం గొడవలో పడి అప్పలరాజు గారు కధను మర్చిపోయారు. దొంగల ముఠా ఒకటి నా ప్రాణానికి. మామూలు సినిమాలే చూడగలిగేలా తీస్తే చాలు కదా! ఇలా ప్రయోగాలు చేసి మా బుర్రలు చెడగొట్టటం ఎందుకట! ఇక శక్తి సినిమా చివరి వరకూ చూసే శక్తి లేక మధ్యలోనే తిరిగొచ్చేసాను. ఈ మధ్యనే వీర కూడా వీర లెవెల్లో నా ఓపికకి పరీక్ష పెట్టాడు. ఫస్ట్ హాఫ్ కాస్త పర్లేదు కాని సెకెండ్ హాఫ్ లో  చెడుగుడు ఆడుకున్నాడు.  చుట్టుపక్కల ఊళ్ళు కూడా ఎంతో గౌరవించే హీరోకి అంత చీప్ లవ్ స్టొరీ పెట్టాలని డైరెక్టర్ కి ఎందుకనిపించిందో. ఎడిటింగ్ అయితే ఎంత ఘోరంగా వుందో చెప్పలేను. హండ్రెడ్ పర్సెంట్  లవ్ బాగానే వుంది కాని కాస్త అతిగా అనిపించింది. ముఖ్యంగా మనం గెలవడం కోసం ఎదుటివారిని  ఎంత మోసం చేసినా పరవాలేదని రాంగ్ మెసేజ్ ఇవ్వడం నాకు అస్సలు నచ్చలేదు.  సుకుమార్ మా వూరి వాడని నాకు చాలా అభిమానం. అయినా నాకు నచ్చనిది చెప్పకుండా ఉండలేను. ఇక తీన్ మార్  అంటారా. పవన్ కళ్యాన్ కి కుదురుగా నిలబడటం వచ్చేవరకు అతని సినిమా చూడకూడదని ఒట్టు పెట్టుకున్నాను. అయినా నాకు తెలీక అడుగుతాను... పరాయి బాషలో అంత పెద్ద పెద్ద డైలాగులు పెట్టినప్పుడు కనీసం కింద ఒక స్క్రోల్లింగ్ అయిన ఇవ్వాలని తెలియకపోతే మనం మాత్రం ఏమి చేయగలం! ప్రేమ కావాలిని ప్రేక్షకులు పెద్దగా కావాలనుకోలేదు.  పూరి జగన్నాథ్ తన రాక్షసి ద్వారా జనాల ప్రాణాలు తీయాలని ప్రయత్నిచాడు. ఇక ఇవాళ బద్రీనాథ్ విడుదల అయ్యింది. అది శక్తిని మించిపోయిందని చూసొచ్చిన వాళ్ళంతా తలలు పట్టుకున్నారు. ఇంకేముంది! వినాయక్ సినిమా కోసం చూసిన ఎదురు చూపులకు అర్థం లేకుండా పోయింది. చూడాలన్న ఆశా చచ్చిపోయింది. ఎందుకిలా సినిమాలన్నీ బోల్తా కొడుతున్నాయో ఎవరైనా ఆలోచిస్తున్నారో లోదో? ఒకవేళ ఆలోచిస్తే ఒకట్రెండు సినిమాలు పోయాకైన ఒక మంచి సినిమాను మనకు అందించేవారు కదా? పోటీపడి మరీ అట్టర్ ఫ్లాపులెందుకు తీస్తారు?

        అలా మొదలైంది తప్ప ఈ ఏడు అసలు హిట్టంటూ ఉందా? పెద్ద పెద్ద వాళ్ళందరూ ఫెయిలైన టైములో మంచి హిట్ ఇచ్చిన నందినీ రెడ్డికి హాట్సాఫ్. గోల్కొండ హాయ్ స్కూల్ మంచి సినిమా అని పేరు తెచ్చుకుంది. గగనం గురించి నెగటివ్ గా మాట్లాడడానికి ఏమీ లేదు. ఎందుకంటే అది కాలక్షేపం కోసం తీసింది కాదు. టెర్రరిజం లాంటి భయంకర సమస్యను అడ్రెస్  చేసింది. సినిమా కూడా ఏమీ బోర్ కొట్టదు. మిస్టర్ పర్ఫెక్ట్ హాయిగా ఫామిలీతో కలిసి చూడొచ్చు. ఇక మన అలసట తీర్చడానికి అల్లరి నరేష్ సినిమాలు ఎలాగూ వున్నాయి. ఇక ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాల్సింది రెండు డబ్బింగ్ సినిమాల గురించి. రంగం, వైశాలి. మంచి సినిమా కోసం ఎన్నో రోజులుగా చూస్తున్న నన్ను అత్యంత ఆనందపర్చాయి ఆ సినిమాలు. ఒకటి చక్కటి సామాజిక స్ఫ్రుహను కలిగించే సినిమా అయితే, మరొకటి టేకింగ్ పరంగా అద్భుతంగా ఉన్న సినిమా (కధా పరంగా చూసుకుంటే క్లైమాక్స్ కాస్త డల్ గా ఉన్నప్పటికీ). ఇలాంటి ప్రయోగాలు మన వాళ్ళెందుకు చేయరో నాకు అర్ధం కాదు. ఒక్కోసారి ప్రేక్షకులది కూడా తప్పు ఉందేమో అనిపిస్తుంది నాకు. బ్రోకర్ లాంటి మంచి సినిమాలను కూడా చక్కగా ఆదరించలేని మనం వీళ్ళకు లోకువైపోయమేమో. అందుకే వీళ్ళు ఇలాంటి సినిమాలు తీస్తున్నారేమో. హీరోల కోసం కాకుండా మంచి విలువల కోసం సినిమా చూడాలని ప్రేక్షకుడు అనుకోనంత వరకు మన దర్శకులు, నిర్మాతలు మారరు. హీరోలకు తగ్గట్టు కథ రాయకుండా, ప్రజలకు ఉపయోగపడేలా, ప్రేక్షకులు ఆనందపడేలా సినిమాలు తీయరు. నిర్మాతలు, దర్శకులతో పాటు ప్రేక్షకుడు కూడా మారితేనే మళ్ళీ తెలుగు సినిమా విలువలు పెరుగుతాయని సినిమా వీరాభిమానిగా నా అభిప్రాయం.

భలే ఉందే!

చైనాలో వస్తువులను చాలా విచిత్రంగా తరలిస్తున్నారు. మొన్న నెట్లో ఆ ఫోటోలు చూసి చాలా ఆశ్చర్యపోయాను. మీరు కూడా చూస్తారని సరదాగా వాటిని ఇక్కడ ఉంచుతున్నాను.

 

అక్కడేముంది?

(సాక్షి ఫన్ డే కోసం రాసిన ఆర్టికల్ ) 

సారీ బాలయ్యా!

మనుషుల్లో సంస్కారం ఎందుకింత లోపిస్తోందో ఒక్కోసారి అర్థం కాదు నాకు. ఈరోజు ఒక చానెల్లో బాలకృష్ణ గురించి న్యూస్ చూడగానే కడుపు మండిపోయింది. ఒక వ్యక్తిని అభిమానిస్తే నెత్తిన పెట్టుకుంటారు. దానివల్ల ఎవరికీ ఏ నష్టమూ వుండదు కాబట్టి ఓకే. కాని అభిమానించకపోతే ఇంతలా అవమానించటం సరి కాదు. దానివల్ల అవతలి వ్యక్తి పరువు, మర్యాద పాడవుతాయనే  జ్ఞానం కూడా లేకపోతె ఎలా? తన సినిమాలు చూడమని బాలయ్య ఎవరినీ బతిమాలడం లేదు కదా. ఇష్టమైతే చూడాలి లేకపోతె లేదు. అంతేకాని ఇలా ఐ హేట్ బాలయ్య డాట్ కాం అంటూ ఒక సైట్ ఓపెన్ చేసి, ఆయనను అవమానించేలా ఫోటోలు పెట్టటం, పిచ్చి పిచ్చి రాతలు రాయటం సంస్కారం వున్నవాలు చేసే పని కాదు. ఇంత కుసంస్కారం తమలో వున్నందుకు ఈ పని చేసినవాళ్ళు సిగ్గుపడాలి. వాళ్ళ బదులు నేను బాలయ్యకు క్షమాపణ చెప్తున్నాను. సారీ బాలయ్యా.

దయ చేసి ఇలాంటి వాటిని ఎవరూ ప్రోత్సహించకండి. ఇలాంటి పనులు చేసేవాళ్ళు మీకు కనిపిస్తే తగిన బుద్ధి చెప్పకుండా వదలకండి. ఎందుకంటే రేపు మీరే ఒక స్టార్ కావచ్చు. మీరు నచ్చని వాళ్ళెవరో మీ గురించి కూడా ఇలాంటి ఒక సైట్ ఓపెన్ చేయవచ్చు. మీ మీద బురద చల్లే ప్రయత్నం చేయవచ్చు.

మది చీల్చుకు వచ్చిన మాట

సాక్షి ఫ్యామిలీలో జిందగీ కాలమ్ కోసం రాసిన ఆర్టికల్.

నా లిస్టులో చేరిన మరో మంచి సినిమా!

దాసరి నారాయణరావు...  నా నా అభిమాన దర్శకుడు అని చెప్పేస్తే సరిపోదు. ఎందుకంటే నాలాంటి అభిమానులు వందల్లో, వేళల్లో వుంటారు. అద్భుతమైన సినిమాలను సృష్టించిన ఆయన గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే. బలిపీఠం, సర్దార్ పాపారాయుడు, బొబ్బిలి పులి,  మేఘసందేశం, ప్రేమాభిషేకం, శివరంజని... ఒకటా రెండా.. చెప్పుకుంటూ పోతే లెక్క తెగనన్ని చిత్ర రాజాలు మన కళ్ళముందు ఠీవిగా వచ్చి నిలబడతాయి. అలాంటి ఒక చిత్రాన్ని ఈరోజు ఉదయం తేజ టీవిలో చూసాను. అదే ధర్మపీఠం దద్దరిల్లింది. శోభన్ బాబు, జయసుధ, కైకాల సత్యనారాయణ తదితరులు నటించిన ఈ చిత్రం.. దర్శకరత్నమన తెలుగు ప్రేక్షకులకు ఇచ్చిన మరో మంచి చిత్రం.

                మామూలుగానే శోభన్ బాబు అంటే పడి చచ్చే నేను, ఈ సినిమాలో ఆయన నటన చూసి రెప్ప వేయటం కూడా మర్చిపోయాను. ఆ ఠీవి, ఆ నడక, ఆ డైలాగ్ డెలివరీ... ఓహ్.. ఆ పాత్రలో ఆయన జీవించారు. తన బిడ్డలను దేశానికి ఉపయోగపడేలా తీర్చిదిద్దాలనే వున్నతమైన ఆలోచనతో ఒకడిని డాక్టర్ని, ఒకడిని ఇంజినీర్ని, ఒకడిని లాయర్ని చేస్తాడు తండ్రి. కానీ వాళ్ళు అవినీతికి కొమ్ము కాసేవాళ్ళుగా, లంచాలకు న్యాయాన్ని తాకట్టు పెట్టేవాల్లుగా తయారవుతారు. ఒక కొడుకు చేసిన దుర్మార్గాన్ని చూసిన తల్లి దానిని బయటపెట్టబోతున్న తల్లిని, ముగ్గురు కొడుకులూ కలిసి  పిచ్చిదానిలా చిత్రీకరిస్తారు. ఒక సమయంలో భర్తకు నిజం చెప్పి కన్ను మూస్తుంది ఆమె. సాయం చేయమని వచ్చిన తన స్నేహితునికి సైతం డబ్బుకు ఆశపడి తన కొడుకులు అన్యాయం చేయడాన్ని జీర్నిన్చుకోలేకపోతాడు తండ్రి. వాళ్ళు బతికుంటే సమాజాన్ని నాశనం చేస్తారన్న ఉద్దేశంతో తన ముగ్గురు కొడుకుల్నీ చంపేస్తాడు. న్యాయస్థానం అతనికి ఉరిశిక్షను విధించగానే, కోర్టులోనే కుప్పకూలిపోతాడు.

             కధ ఆసాంతం ఆసక్తికరంగా సాగుతుంది. అందరూ ఎవరి పాత్రలకు వాళ్ళు న్యాయం చేసారు. అయితే శోభన్ నటన మాత్రం అద్వితీయం. ముఖ్యంగా క్లైమాక్స్లోని  కోర్టు సీన్లో ఆయన హావభావాలు, డైలాగ్స్ చెప్పేటప్పుడు ఖంగుమనే స్వరం అమేజింగ్. శోభన్ బాబు సినిమా కదా అని చూడటం మొదలుపెట్టాను కానీ, ఆ కధ, కధన శైలి నన్ను కదలనివ్వలేదు. హాట్సాఫ్ టు దాసరి అండ్ శోభన్ బాబు!

న్యాయం గెలిచిందా ఓడిందా?

సుదీర్ఘ విచారణలు, వివాదాల తరువాత ఆయేషా మీరా హత్య కేసులో తీర్పు వెలువడింది. నిందితుడికి యావజ్జీవ శిక్ష పడింది. అయితే శిక్ష పడింది నేరం చేసినవాడికేనా? చేసాడని అనుకుంటున్న వాడికా?

       ఆ రోజు ఉదయం పేపర్లో ఆయేషా హత్య గురించి చదివి నేను కదలిపోయాను. మనుషుల్లో ఇంత పైశాచికత్వం, ఇంత రాక్షసత్వం ఉంటాయా అని హడాలిపోయాను. అభం శుభం తెలియని ఒక ఆడపిల్లని ఇంత క్రూరంగా చంపిన మానవ మృగాన్ని ఏమి చేసినా పాపం లేదని అనుకున్నాను. కాని నేను కోరుకున్నట్టు వాడిని ఎవరూ ఏమీ చేయలేదు. ఒక పసిమొగ్గ రాలిపోయింది. ఎవరూ పట్టించుకున్నట్టు కనిపించలేదు. ఒక కన్నతల్లి కన్నీరు ఏరయ్యింది. ఆమెకు ఎవరూ ఓదార్పు కలిగించలేదు. న్యాయం చేయలేదు. సాక్ష్యాలు తారుమారయ్యాయి. వాస్తవాలు మారిపోయాయి. 

          ఆయేషా హత్య జరిగిన రోజు ఆమె ఉంటున్న హాస్టల్ ఎదురుగా ఉన్న టీ కొట్టులో టీ తాగుతూ, హాస్టల్ వద్దనే సత్యంబాబు తచ్చాడటం ఒక వ్యక్తి చూశాడు. అంతకుమించిన ప్రత్యక్ష ఆధారాలు లేవు. అయినా అతన్ని అరెస్ట్ చేసారు. రకరకాలుగా విచారణ చేసారు. అతను నేరాన్ని అంగీకరించాడు. ఇప్పుడు శిక్షకీ తల వంచాడు. కానీ అతడు నేరస్తుడు కాదని, అసలు నేరస్తులు వేరే వున్నారని ఆయేషా తల్లి బల్ల గుద్ది చెప్పారు. మరి ఆ మాటలను ఎవరూ ఎందుకు పట్టించుకోలేదో, కనీసం హాస్టల్ వార్డెన్ని కూడా ఎందుకు అరెస్ట్ చేయలేదో ఎవరికీ తెలియదు. ఇప్పటికీ అర్ధం కాని, సమాధానం దొరకని ప్రశ్నలే. అయితే ఈ ప్రశ్నలు తీర్పు ఇచ్చే జడ్గి మనసులో రేకేత్తకపోతయా, వాళ్ళని కూడా హాజరుపరచమని ఆదేశాలు ఇవ్వకపోతాడా అని చివరి క్షణం వరకూ ఆశగా చూసాను. కాని నేనూ అనుకున్నది జరగలేదు.  అనుమానాలు నివృత్తి కానేలేదు. కేసు మాత్రం పూర్తయింది. న్యాయమే గెలిచిందో అన్యాయమో గెలిచిందో తెలియదు కానీ ఆయేషా హత్యోదంతానికి శాశ్వతంగా తెర పడింది.
          ఎందుకో తెలియదు కాని, ఈ తీర్పు నాకు సంతృప్తిని కలిగించలేదు. సత్యం అసలు నేరస్తుడు కాదని అందరిలాగే నేనూ నమ్మటం వల్లనా లేక ఒక అమాయక ఆడపిల్లను నిర్దాక్షిణ్యంగా పొట్టన పెట్టుకున్న క్రూరునికి ఆ శిక్ష సరిపోదనా? ఏమో... ఏమీ తెలియటం లేదు. ఒకటి మాత్రం అనిపిస్తోంది. ఈ సమాజంలో ఆడపిల్లకు ఇప్పటికీ రక్షణ కరువే... పేదవాడికి ఎప్పటికి న్యాయం కరువే.

చిన్నవాళ్ళ పెద్ద మనసు

దేనికోసమో ఇంటర్నెట్ ను తవ్వుతుంటే ఈ అద్భుత దృశ్యం కంటబడింది. మనిషికి మనిషి చేయగలిగిన సాయం చేయడానికి కూడా ముందుకు రాని ఈ రోజుల్లో, ఆడుతూ పాడుతూ తిరిగే ఈ పసివాళ్ళు ఒక మూగ ప్రాణిని కాపాడటం కోసం పడిన తపన నన్ను కదిలించింది. స్వార్ధంతో మన సుఖం మన సంతోషం తప్ప, సాటి మనిషి గురించి కనీసం పట్టించుకోని మనకు పిల్లలు నేర్పుతున్న పాఠం ఇది!   

నీవు మరపు'రావు'

నేడు రావు గోపాలరావు వర్ధంతి.

ఆహార్యం, వాచకం, అభినయం... అన్నింట్లోనూ ఆయనది ఒక ప్రత్యేక శైలి. ఆయన కామెడీ చేస్తే నవ్వలేక పొట్టలు పగిలిపోతాయి. ఆయన విలనిజం చూపితే భయంతో రోమాలు నిక్కబొడుచుకుంటాయి. 'ఊరికి మొనగాడు' నుంచి 'ఆ ఒక్కటి అడక్కు' వరకు తన నటనా కౌశలంతో తెలుగు ప్రజానీకాన్ని ఉర్రూతలూగించిన రావు గోపాలరావు వర్ధంతి నేడు. తూర్పు గోదావరి జిల్లా, కాకినాడ దగ్గరలోని గంగనపల్లిలో జన్మించిన రావు గోపాలరావు, దేశం గర్వించదగ్గ నటుడిగా ఎదిగారు. తన అద్బుత నటనతో అందరి మనస్సులో శాశ్వత స్థానం సంపాదించుకున్నారు.

               నాకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుంచి రావు గోపాలరావు సినిమాలు చూస్తూనే వున్నాను. సాధారణంగా ఆయన పేరు చెప్పగానే అందరూ ముత్యాలముగ్గు గురించి మాట్లాడతారు. కానీ నాకు మాత్రం మల్లెపువ్వు సినిమాలో నటన ఇష్టం. ఇప్పటికీ ఆ సినిమా 22 సార్లు చూసాను. శోభన్ బాబు నటన,  కధ, కధనం, పాటలు... వీటన్నిటితో పాటు రావు గోపాలరావు నటన అమితంగా నచ్చటమే  అందుకు కారణం. ఇంటిగుట్టులో పాత్ర కూడా మనసుకు హత్తుకుంటుంది. అంత ఉదాత్తమైన పాత్రలో గుండెను తాకేలా ఆయన ప్రదర్శించిన నటన కంటతడి పెట్టిస్తుంది. దేవాలయం, బొబ్బిలి పులి, దొంగ మొగుడు, చాలెంజ్, గ్యాంగ్ లీడర్ తదితర చిత్రాల్లో విలన్ రావు గోపాలరావుని, ఘరానా మొగుడు, అల్లరి అల్లుడు, ఆ ఒక్కటి అడక్కు తదితర చిత్రాల్లోని సాత్వికుడైన రావు గోపాలరావుని మరచిపోవటం అంత తేలిక కాదు. అందుకేగా చనిపోయి పదహారేళ్ళు అవుతున్న ఇప్పటికీ ఆయనను మన మనసుల్లో సజీవంగా నిలుపుకుని కొనియాడుతున్నాం! 

              మన అభిమాన నట రారాజు ఆత్మకు శాంతి కలగాలని మనసారా ప్రార్ధిద్దాం!